شب اول فصل زمستون، بلندترین شب سال، شب اصیل ایرانی!

شب برف، شب سرما، شب شلوغی، شب مهمونی و شب نشینی، شب خرید، شب دور هم جمع شدن فامیل، شب پدربزرگها و مادربزرگها، شب انار، شب هندونه، شب آجیل و شکلات و شیرینی، شب فال و دیوان حافظ، شب خاطره، شب...

فراموش نکنیم همین شبی که واسه خیلی از ماها اینهمه معنی داره و تقریباً یکی از شبهای شادمونه، واسه خیلی ها هیچ تفاوتی با شبهای دیگه که نداره هیچ، تازه ممکنه واسشون بدتر و تلخ تر از شبهای دیگه هم باشه!!!

شبی که ما فقط می خوریم(می بلعیم!؟) و می ریزیم و می پاشیم و از هر دری میگیم و می خندیم، خیلی ها غصه های فراونی تو دلاشون انبار شده!

یاد مریضها و مریض دارها هم بکنیم

یاد ایتام و نیازمندان

یاد اونایی که یه همچی شبی(و حتی شبهای دیگه هم)رنگ هندونه و انار و آجیل و شکلات و ... رو نمی بینن!

یاد گرفتارها، اونایی که دینی به گردنشونه، یاد اسیران و زندانیان بی گناه

یاد اونایی که هیچکس رو ندارن بهشون سر بزنه(و نه فقط امشب تنهان که همه ی شبهاشون، پره از تنهایی و بی کسی!)

یاد اونایی که گرفتار مصیبت و عزا هستند

یاد اونایی که به هر دلیل از خانواده هاشون دورن

یاد خیلی از اونایی که امشب و دیگر شبها رو تو خانه های سالمندان می گذرونن!

یاد اونایی که پارسال شب یلدا بین ما بودند و امسال دیگه نیستند!(و حالا اسیر خاک شدند)

یاد اونایی که دیروز و دیروزها مثل ما(و حتی بهتر و بالاتر از ما)واسه خودشون کسی بودن و امروز چرخ روزگار، زمین گیرشون کرده و تنهان یاد...

بیاید واسه همه ی این آدمها(و اونایی که تو ذهن شما میآد و من ننوشتم)دعا کنیم که گرفتاریها شون حل بشه. بیاید خدا رو شکر کنیم که نعمت سلامتی و شادی کنار هم بودن رو بهمون داده.  دعا کنیم واسه شفای مریضها دعا کنیم واسه سلامتی جسم، شادی دل و خنده واقعی خودمون و عزیزانمون واسه همه ی اونایی که جایی تو دلمون دارن و حقی بر گردنمون